De Auto

Auto kopen/Keuze

Toen we eind 2008 de auto hadden aangeschaft zeiden we nog tegen elkaar: “nu is er geen weg meer terug. De reis staat vast, we gaan naar Zuid Afrika rijden…”

De meeste mensen die deze reis maken kiezen al gauw voor een Landrover achtig voertuig. Geen slechte keuze natuurlijk. Maar wij hebben gekozen voor een VW T3 Syncro, aangezien wij allebei helemaal weg zijn van deze oude Volkswagen busjes. Dit beestje van twintig jaar oud heeft als voordeel dat hij niet zo zwaar is en wel heel veel ruimte heeft. Tel daar de relatief eenvoudige techniek bij (vrijwel alles is mechanisch) en het is, althans voor ons, de perfecte reiswagen.

Bij het zoeken naar een geschikte Syncro hadden we een aantal eisen: Hij moest zowel op de voor- als achteras een sperdifferentieel hebben en het liefst ook uitgevoerd zijn met het zogenaamde slechtwegen-pakket. Met deze optie kreeg de Syncro vanuit de fabriek meerdere aanpassingen die hem robuuster maakte voor off-road gebruik. Verder moest de bus vooral niet teveel roest hebben, oftewel een goede basis om wat moois van te maken.

Aangezien wij dakloos zullen zijn gaan we deze bus als ons huis beschouwen en is een beetje comfort altijd mooi mee genomen. Dit wil zeker niet zeggen dat we er een ‘luxe’ optrekje van gaan maken, integendeel: we zijn gek op de sobere uitstraling van deze auto en dat willen we behouden ook. Dus geen Senseo apparaat of Westfalia keuken unit, maar natuurlijk zullen de basis behoeften wel moeten worden bevredigd.

De basis behoeften:

• Genoeg opberg- en leefruimte
• Extra opslag diesel
• Elektriciteit
• Wateropslag
• Koel mogelijkheid
• Daktent
• Slaapmogelijkheid in de bus

Technische opknapbeurt

Onze lange reis door Afrika zal een behoorlijke marteling worden voor de bus. Dat er dingen onderweg kapot gaan is dan ook onvermijdelijk. Om niet alles aan het lot over te laten wilden we in elk geval vertrekken met een bus die 100% in orde is.Omdat je pas weet wat je hebt als je het uit elkaar haalt hebben we de hele bus gestript tot een kale carrosserie.

Vervolgens alle onderdelen uit elkaar gehaald, slijtdelen vervangen, defecten verholpen en alles weer als nieuw opgebouwd. Gelukkig kunnen we, of in elk geval Frits, dit allemaal zelf. Hierdoor kostte dit vooral heel veel tijd en relatief weinig geld. Toegegeven: het is een beetje uit de hand gelopen… Het resultaat is een tot in het kleinste detail gerestaureerde en gereviseerde bus die technisch als nieuw is.

Aanpassingen aan de Feldjäger

Behalve het opknappen van de bestaande onderdelen zijn er tig mogelijkheden om de bus te verbeteren. Rigoureuze technische aanpassingen zijn al snel erg kostbaar en, ook al zouden ze erg zinvol zijn, ons budget liet dit niet toe. Bijvoorbeeld een krachtigere motor en verbeterde dempers en vering. De technische aanpassingen zijn daarom wat subtieler gebleven. Zoals een geoptimaliseerde koeling, extra bescherming van zwakke onderdelen en een intercooler op de motor. Om met name de koeling in de gaten te houden zijn diverse extra metertjes en schakelaars ingebouwd. De wielen zijn vervangen door een maatje groter en banden met een grof profiel.

Interieur en exterieur

Het zelfingebouwde interieur past bij de soberheid van de buitenkant: Degelijk en simpel. Met als belangrijke aspecten dat het zo ruimtelijk mogelijk moet zijn, sterk en ook trilvrij. In tegenstelling tot de vele campers waar veel ramen met kastjes zijn dichtgetimmerd hebben wij gekozen om alle kastjes gelijk te maken met de onderkant van de ramen. Dit komt niet alleen de veiligheid (we kunnen alles om ons heen in de gaten houden) ten goede, maar geeft binnen in de bus een licht en ruimtelijk effect. De passagiers stoel kan 360 graden draaien, wat het mogelijk maakt om met vier mensen in moesson tijd binnen een potje risk of kaart te spelen.

Aan het exterieur hebben we ook het een en ander moeten aanpassen. Aangezien wij liever confrontaties met de plaatselijke bevelhebbers willen voorkomen, leek het ons geen goed idee om met een leger groen busje bespoten met ‘Military Police’ door Afrika te trekken. Daarom hebben we de bus een andere kleur gegeven en hebben we helaas de ‘Feldjäger’ stickers er af moeten halen. Hier waren we met de jaren toch van gaan houden.

De verfbeurt

De bus hebben we geverfd en niet gespoten omdat het erg veel in de kosten scheelt. We zijn best wel lang op zoek geweest naar geschikte verf en niet veel mensen konden ons er duidelijk advies of tips over geven. Uiteindelijk is het de ‘Brantho Korrux’ machine verf geworden. Op internet kwamen we er achter dat het ruige verf is die zelfs door een zeeman op de boot gebruikt kan worden als het 10 graden vriest. Dan zal het wel sterk spul zijn! De verf moest wel zelf gemengd worden dus hebben we om een zandkleurtje te creëren nog een 75 cl ‘rotbraun’ gekocht. Jammer genoeg was deze roodbruin meer rood dan bruin. Het resultaat was met de 5 L beige dus een Pink Panter roze kleur. Met de later gekochte geel en zwart hebben we toch de kleur gemengd die we in gedachten hadden en kon het schuren van de bus beginnen.

Om tijd in te halen (het schuren en voorbereiden duurde langer dan verwacht) zijn we de vierde dag ’s avonds al begonnen met het verven van de eerste laag. Het was wel spannend om de bus de volgende morgen bij daglicht te zien want het verven in het donker met hoofdlampjes is niet bepaald ideaal.  En dag later hebben we de tweede laag geverfd en was hij keurig gedekt.

Daktent en Dakrek

We hebben via marktplaats een Eezi Awn daktent kunnen bemachtigen. We hebben hem gekocht van twee lieve mensen die bij de onderhandelingen minder vroegen dan ons bod om de reis te sponsoren. We zijn enorm blij met de daktent, het was een droom om er een te hebben van Zuid Afrikaanse makelarij (Eezi Awn en Howling Moon), want deze zijn onverwoestbaar.

Het bracht alleen wel een ander probleem met zich mee: Hoe gaan we deze tent op het dak zetten? Dakrek? Imperiaal? Beide hebben we op internet gezien. Aangezien we het dak willen benutten met twee extra opbergkisten en twee reserve wielen hebben we gekozen om er een dakrek op te zetten die alles kan dragen. Voor een paar tientjes hebben we een dakrek op de kop getikt die het waarschijnlijk al zou bezwijken als er een huismus op zou gaan zitten. Na een vlotte studie kwamen we erachter dat de meeste dakrekken niet stevig genoeg waren, niet aan onze eisen voldeden of gewoon veel te duur waren.

Uiteindelijk hebben we dus besloten om het dakrek zelf te maken. Kosten besparend en het zou volgens onze eisen gebouwd worden. Natuurlijk betekende dat ook dat de reis weer met twee weken verzet zou moeten worden, typisch weer het principe zo gezegd maar niet zo gedaan. Door een groothandel zijn we gematst en hebben we voordelig metaal kunnen kopen en zijn we aan het meten en lassen geslagen. Frits had een beetje ervaring en is er na het dakrek meester in geworden. Het was niet gemakkelijk, dus we hebben de nodige dilemma’s moeten oplossen met ons gezonde verstand. Hoe hoog komt het dakrek? Hoe maken we de beugelsteuntjes die hem verbinden met het dak? Hoe lang maken we het trappetje en waar bergen we hem op als we rijden? Hoeveel steuntjes, hoe dik moet het metaal zijn?? Allemaal vragen waar we na lang nadenken en discusheren naar ons idee goed zijn uitgekomen: we hebben een ijzersterk dakrek die de tent, de kisten en de reserve wielen makkelijk aan kan. En tja… De reis zal laten zien of het dak het allemaal ook kan houden.

Andere aanpassingen

Verder zijn er een aantal kleinere aanpassingen zoals de spiegels die we hebben vervangen. De originele spiegels van de T3 hebben nogal de neiging om te gaan hangen, wat op de wasbord wegen in Afrika waarschijnlijk nogal irritant zal wezen. Daarom hebben we een paar afgetrapte beugelspiegels van een VW LT op marktplaats gekocht en opgeknapt.
Ook zijn de 14 inch velgen vervangen voor 16 inch velgen. De grotere wielen zijn geschikter voor de modder, zand en wasbord wegen die ongetwijfeld getrotseerd zullen worden.

Lees verder over:
- Het Document
- Medisch
- Reisdocumenten
- Benodigdheden